Αυτές οι ώρες που ξενυχτάς με λίγη μουσική , μια κούπα τσάι και ζητάς όσο τίποτα να ρουφήξεις ενα τσιγάρο, μα το έκοψες..Επίσης πόσο θέλεις να βγείς να αναπνεύσεις να σε ''χτυπήσει'' λίγος καθαρός αέρας και να δροσίσεις το προσωπό σου σαν όταν βουτάς το κεφάλι σου πρωτη φορά ξανά σε θαλασσινό νερό... μια ευτυχία, ενα απο δάκρυ ψυχής, ηδονή..μα αναρωτιέσαι ειναι όλα αυτα οπως τα έζησες και δε τα μοιράστηκες,ατόφια, είναι όλα αυτα μια πιωμένη νύχτα ευχαρίστησης και ανεμελίας και το δυσκολό πρωινό όπου αλλάζεις ρώτες...
quarto.
..... διόρθωση: ακόμα καπνίζεις και τώρα πίνεις κρασί. '' ήταν ωραία η ζωή , ήταν ωραία '' , θυμήθηκες. το ξανάκουσες, στο τραγούδησα, ήθελες να εντυπωσιάσεις, χόρευες και την κοιτούσες να αστράφτει και κοιτούσες ψηλά το πιο ευτυχισμένο βράδυ με κατακόκκινο ουρανό , περίμενες να ρουφήξεις τη βροχή, το παρομοίαζες ζωή.
.στα άλλα παγκάκια της Ιθάκης , εσυ απόκαμες και αποκάηκες, απόσπαση σκέψης. θυμήθηκες.
βόλτες , ατελείωτες βόλτες, βόλτες.. γύρω γύρω, σα να περιστρέφεσαι γύρω απο τον ευατό σου, μα δε θυμάσαι πότε είδες φως, πότε σε έκαψε ο ηλιός, όλα ειναι αχνά .γνωστά και τρέχεις να ζητήσεις ζωή.. μα
έσβησε χαθηκε ατελέσφωρο φως εσυ μοναχα δωσμου , να σ ακουσω μα ,να φυγεις δωσμου τι, δε ζηταω αλλα δωσμου τι, πεταω πετραδια να μ'ακουσεις, ανοιξε , μετράω στιγμές και προσπερνάω τα αβάσταχτα, τη στέρηση και τα λάθη, τα όρίζω, να αλλάξω θέλω, να μείνω ίδιος. ό ίδιος.
και στο ξαναλέω... σε ένα ταξίδι περιμένω τον κατακόκκινο ουρανό να ρουφήξω τη βροχή, να βουτήξω το κεφάλι μου στη θάλασσα μετά απο καιρό, να νιώσω τον άνεμο που με βαραίνει να χτυπάει το κορμί μου, εσένα όταν χορεύεις ξυπόλυτη, να αγγίξω να μυρίσω τα άνθη ... μια ευτυχία , στο ξαναλέω, για να ακούσω.... την ακούω. μα θέλω να τα ξιδέ ψω, να χαθώ να νιώθω οτι πλέον δεν με κηνυγάει κανείς, μα όλα ηρεμούν , κλεινομαι και βλεπω φως να αλλάξω ζωή, σκοτάδι όλα σκοτεινα όλα βράδυ τώρα...σα να ακούστηκε βαρύγδοπο , στάσιμο, σπάσιμο , σπασμένο, φθορά και όλα αγνά όπως το ήθελες, μα κούραζε,
ή νιώθεις ή αισθάνεσαι, ότι πιστεύεις, μα δε ξέρεις τα όλα,
αυτά που δυναμώνουν τη ψυχή είναι η ευχαριστηση της στιγμής, το διχως αυρίο, το τώρα -για το χθες ζούμε- σημερα,-το αυριο να είναι αγνωστο, να φαντάζουμε ναυτικοί με πλώρη στα μπροστά με πρίμα να είναι πρίμα ....
και καθε μέρα ίδια ρουτινα και πήρες πίσω τ όνειρο που τώρα νιώθω, εγω, ζωή εσυ, καταραμένη, εσυ ζωή , εγω αλλού ,μα νιώθω τόσο κοντά σου, έλεγες, με ακουσες και πάλι επιστρέφω στις στιγμές , αυτές μας κάνουν να θυμόμαστε και ας χαθήκαν όλοι, σαν να τους κράτησαν πισω οι ξέρες, ή πνήγηκαν μεσοπέλαγα, εσυ θυμάσαι τα ονειρα, τις βόλτες στα αγνωστα ψηλά σκαλοπάτια, τα γέλια και τους πνιγμούς αληθειας, κλεινω τα ματια, θυμάμαι εικόνες και πρόσωπα γνώριμα, γευσεις μοναδικές δεν ξανάρχονται ή έχουν κάτι γνώριμο, μη χάνεσαι με ακούς? μα άμα θέλω, να είναι για λίγο, , ζήσε και ξαναέλα αφου δε θές μαζι, είναι και αυτό συνύπαρξή, είναι όμορφο , είναι αυτό που θες, θελω, θες, φταίς , φτάιω, παλι. να! όλα να δικαιολογούνται, μια μορφή και καθεστώτα επαναληπτικά, εξεταστικά να περνάς, να διαβαίνεις μια ασφαλτο καυτή και χαλίκι και πετράδι και όλα της φυσης και εσυ να φαντάζεσαι στα αγρια ανεξερεύνητα , εύχομαι
... μηνύματα στο υπερπέραν, μου έστειλες δε το διάβασα θα σου πω αλήθεια ή διάβασα αυτο που ήθελα, αναισθησία η υπομονή, ως που φτάνει η ψυχή σου , ως που φτάνει... θέλω να την αγγίξω, σε θέλω βαθιά, λές να έιμαι ποιητής, λες να λέω λέξεις και να μη νιώθω, οι πράξεις είναι πιο δυνατές μου το λες για να με χτυπάς, μα αυτό είναι πράξη, γράφω για σένα, νιωθω για σένα , σκέφτομαι για σένα και αν τώρα αποπροσανατολίζομαι και άν όλα τα νιώθω μάταια, είναι επειδή τελείωσε η χαρά, που πήγαν αυτα που φαντάζομαι, εσυ γυμνή, μα όχι απροκάληπτα ,χα, αγνά είπαμε, παιχνίδι μυαλού, το βάζω στην επανάληψη, δε ξέρω πόσες φορές, δε μετράω, ποια λογική να αντέξει στο ρυθμό της σκέψης, ναι ο χρόνος περνάει μα σταματάει οταν το επιθυμεις ή οταν δε νιωθεις, η όταν νιώθεις πολλά, τι διαλέγεις,
δε θέλω να διαλέξεις,
θελω, πάλι αυτη η λέξη, ελεύθερη ζωή ,ελέυθερη επιλογή ,
θελω να είμαι γυμνός να πιω ένα βαρέλι , μα όταν εισαι κοντά μου εσυ είσαι η γύμνια μου και χαίρομαι , αυτή ειναι η επιλογή μου , να ξέρω οτι μπορούμε μακρία, σε γαμάω ,με γαμάς , σε αγαπάω με αγαπάς, είσαι μόνη , είμαι μόνος, είμαστε μαζί,, ποτέ , πάντα, τωρά , καθόλου , εδώ, εκεί, .....γιατί..... μα μαθαίνω και αναλογίζομαι τι είναι σημαντικό στην κάθε μου στιγμή που σου είπα δε μετράω, μα μετράω γιατί σκέφτομαι, εκτός αν δε θές, όχι δε θες , θέλω, μια τρέλα,,,,, ναι αυτό.
... και τώρα πάλι θα σου πω γιατι μπορω να γράφω δίχως αυριο, αλλά αυτό θα με προλάβει γιατι τελικά το ορίσαμε και όλα θα κινούνται πιο γρήγορα , ίσως και πιο αδιάφορα, γιατί εσύ είσαι αλλού , πότε έχουν σημασία το λόγια, τι ακριβώς θυμάσαι??
.... ένα.
quatro.
ας πάμε στο δύο ... ένα μια , εσυ γλυκιά, τώρα ακουω το τιτίβισμα ... ξέρω πως τελικά ξημερώνει, με νιώθεις? νιώθεις οτι γύρω αλλάζουν και μέσα δυναμώνω , να σου δώσω να μοιραστώ και τίποτα, το τίποτα, ναι σιωπή όχι δε θα σταματήσω να επιμένω στο ουτοπικό στο αυτό , εκείνο που φαντάζομαι καθε μέρα που δεν είναι αυτή ... με κάθε βράδυ που νιώθω τυχερός που μπορώ να ακουω τις φωνές μου και να θέλω να φωνάξω να τρέμω απο το φόβο του ευατού μου, απο εσένα την ίδια που δε σε γνωρίζω, που έπλασα σα να μαι θεός, που δεν έιμαι που δε με νοίαζει... κοιμάμαι σα πτώμα..ξυπνάω σαν άνθρωπος..μα πότε ζω? σου είπα οταν εκφράζω την αλήθεια..αν είναι αληθεια, οταν μοιράζομαι όταν μ ακούς..οταν ακούω και μιλάς και νιωθω και λέω ναι και λεω όχι και λέω ναι και λέω γιατι? και ψάχνω.. γαμημένη μέρα....
μη ξημερώνεις σήμερα..το βράδυ αυτό ας είναι το τελευτάιο...μπορει να ξέρω οτι μπορώ και άλλα βράδια να σου γράψω και άλλα βράδια να έχω να σου πω ...αλλά γράφω για μένα ...να αισαθνθώ κάπως καλύτερα ..και ποιος θα με διαβάσει...και ποιος θα με διαβεί...παντού καθρεφτες...παντόυ προσωπία...όπως σου είχα ξαναγράψει...ά...τελικα. για ποιον γράφεις... ο τίτλος.. άτιτλος... ατίλος... ύλος... ώς που? ...για΄τι ...ναι...αμφιβολία ... σκέφτηκα να μου σου δείξω τίποτα προς στιγμήν ... στιγμές δεν έιναι... να τα ξυρίσω όλα να τα πάρω να τα γκρεμίσω, διαλύσω δυνάμωσα, μα νιώθω νεκρός, τα ίδια τραγούδια γεμίζουν τις φωνές, τις ψυχές της αβύσσου , τις νύχτες μόνο θυμάσαι..και ποια πρωινά..ή άλλη μέρα νεκρή όμορφη μέρα, θάλλασα βλεπω ή έστω φωςς, αγγελική φωνή και μυρουδιές...το σώμα που πήγε/ ακροβάτησε.... απύθμενος στεναγμός και μια χροιά απο το πουθενά...είσαι στο κρεβάτι...ονειρεύσαι... κρυο πρωινό, ζεστή αγκαλία
να γεύεσαι όμως...πεθυμάς. ζητάς ...μα
ένα δυο..
]
quatro/
γεια.
σου
quarto.
..... διόρθωση: ακόμα καπνίζεις και τώρα πίνεις κρασί. '' ήταν ωραία η ζωή , ήταν ωραία '' , θυμήθηκες. το ξανάκουσες, στο τραγούδησα, ήθελες να εντυπωσιάσεις, χόρευες και την κοιτούσες να αστράφτει και κοιτούσες ψηλά το πιο ευτυχισμένο βράδυ με κατακόκκινο ουρανό , περίμενες να ρουφήξεις τη βροχή, το παρομοίαζες ζωή.
.στα άλλα παγκάκια της Ιθάκης , εσυ απόκαμες και αποκάηκες, απόσπαση σκέψης. θυμήθηκες.
βόλτες , ατελείωτες βόλτες, βόλτες.. γύρω γύρω, σα να περιστρέφεσαι γύρω απο τον ευατό σου, μα δε θυμάσαι πότε είδες φως, πότε σε έκαψε ο ηλιός, όλα ειναι αχνά .γνωστά και τρέχεις να ζητήσεις ζωή.. μα
έσβησε χαθηκε ατελέσφωρο φως εσυ μοναχα δωσμου , να σ ακουσω μα ,να φυγεις δωσμου τι, δε ζηταω αλλα δωσμου τι, πεταω πετραδια να μ'ακουσεις, ανοιξε , μετράω στιγμές και προσπερνάω τα αβάσταχτα, τη στέρηση και τα λάθη, τα όρίζω, να αλλάξω θέλω, να μείνω ίδιος. ό ίδιος.
και στο ξαναλέω... σε ένα ταξίδι περιμένω τον κατακόκκινο ουρανό να ρουφήξω τη βροχή, να βουτήξω το κεφάλι μου στη θάλασσα μετά απο καιρό, να νιώσω τον άνεμο που με βαραίνει να χτυπάει το κορμί μου, εσένα όταν χορεύεις ξυπόλυτη, να αγγίξω να μυρίσω τα άνθη ... μια ευτυχία , στο ξαναλέω, για να ακούσω.... την ακούω. μα θέλω να τα ξιδέ ψω, να χαθώ να νιώθω οτι πλέον δεν με κηνυγάει κανείς, μα όλα ηρεμούν , κλεινομαι και βλεπω φως να αλλάξω ζωή, σκοτάδι όλα σκοτεινα όλα βράδυ τώρα...σα να ακούστηκε βαρύγδοπο , στάσιμο, σπάσιμο , σπασμένο, φθορά και όλα αγνά όπως το ήθελες, μα κούραζε,
ή νιώθεις ή αισθάνεσαι, ότι πιστεύεις, μα δε ξέρεις τα όλα,
αυτά που δυναμώνουν τη ψυχή είναι η ευχαριστηση της στιγμής, το διχως αυρίο, το τώρα -για το χθες ζούμε- σημερα,-το αυριο να είναι αγνωστο, να φαντάζουμε ναυτικοί με πλώρη στα μπροστά με πρίμα να είναι πρίμα ....
και καθε μέρα ίδια ρουτινα και πήρες πίσω τ όνειρο που τώρα νιώθω, εγω, ζωή εσυ, καταραμένη, εσυ ζωή , εγω αλλού ,μα νιώθω τόσο κοντά σου, έλεγες, με ακουσες και πάλι επιστρέφω στις στιγμές , αυτές μας κάνουν να θυμόμαστε και ας χαθήκαν όλοι, σαν να τους κράτησαν πισω οι ξέρες, ή πνήγηκαν μεσοπέλαγα, εσυ θυμάσαι τα ονειρα, τις βόλτες στα αγνωστα ψηλά σκαλοπάτια, τα γέλια και τους πνιγμούς αληθειας, κλεινω τα ματια, θυμάμαι εικόνες και πρόσωπα γνώριμα, γευσεις μοναδικές δεν ξανάρχονται ή έχουν κάτι γνώριμο, μη χάνεσαι με ακούς? μα άμα θέλω, να είναι για λίγο, , ζήσε και ξαναέλα αφου δε θές μαζι, είναι και αυτό συνύπαρξή, είναι όμορφο , είναι αυτό που θες, θελω, θες, φταίς , φτάιω, παλι. να! όλα να δικαιολογούνται, μια μορφή και καθεστώτα επαναληπτικά, εξεταστικά να περνάς, να διαβαίνεις μια ασφαλτο καυτή και χαλίκι και πετράδι και όλα της φυσης και εσυ να φαντάζεσαι στα αγρια ανεξερεύνητα , εύχομαι
... μηνύματα στο υπερπέραν, μου έστειλες δε το διάβασα θα σου πω αλήθεια ή διάβασα αυτο που ήθελα, αναισθησία η υπομονή, ως που φτάνει η ψυχή σου , ως που φτάνει... θέλω να την αγγίξω, σε θέλω βαθιά, λές να έιμαι ποιητής, λες να λέω λέξεις και να μη νιώθω, οι πράξεις είναι πιο δυνατές μου το λες για να με χτυπάς, μα αυτό είναι πράξη, γράφω για σένα, νιωθω για σένα , σκέφτομαι για σένα και αν τώρα αποπροσανατολίζομαι και άν όλα τα νιώθω μάταια, είναι επειδή τελείωσε η χαρά, που πήγαν αυτα που φαντάζομαι, εσυ γυμνή, μα όχι απροκάληπτα ,χα, αγνά είπαμε, παιχνίδι μυαλού, το βάζω στην επανάληψη, δε ξέρω πόσες φορές, δε μετράω, ποια λογική να αντέξει στο ρυθμό της σκέψης, ναι ο χρόνος περνάει μα σταματάει οταν το επιθυμεις ή οταν δε νιωθεις, η όταν νιώθεις πολλά, τι διαλέγεις,
δε θέλω να διαλέξεις,
θελω, πάλι αυτη η λέξη, ελεύθερη ζωή ,ελέυθερη επιλογή ,
θελω να είμαι γυμνός να πιω ένα βαρέλι , μα όταν εισαι κοντά μου εσυ είσαι η γύμνια μου και χαίρομαι , αυτή ειναι η επιλογή μου , να ξέρω οτι μπορούμε μακρία, σε γαμάω ,με γαμάς , σε αγαπάω με αγαπάς, είσαι μόνη , είμαι μόνος, είμαστε μαζί,, ποτέ , πάντα, τωρά , καθόλου , εδώ, εκεί, .....γιατί..... μα μαθαίνω και αναλογίζομαι τι είναι σημαντικό στην κάθε μου στιγμή που σου είπα δε μετράω, μα μετράω γιατί σκέφτομαι, εκτός αν δε θές, όχι δε θες , θέλω, μια τρέλα,,,,, ναι αυτό.
... και τώρα πάλι θα σου πω γιατι μπορω να γράφω δίχως αυριο, αλλά αυτό θα με προλάβει γιατι τελικά το ορίσαμε και όλα θα κινούνται πιο γρήγορα , ίσως και πιο αδιάφορα, γιατί εσύ είσαι αλλού , πότε έχουν σημασία το λόγια, τι ακριβώς θυμάσαι??
.... ένα.
quatro.
ας πάμε στο δύο ... ένα μια , εσυ γλυκιά, τώρα ακουω το τιτίβισμα ... ξέρω πως τελικά ξημερώνει, με νιώθεις? νιώθεις οτι γύρω αλλάζουν και μέσα δυναμώνω , να σου δώσω να μοιραστώ και τίποτα, το τίποτα, ναι σιωπή όχι δε θα σταματήσω να επιμένω στο ουτοπικό στο αυτό , εκείνο που φαντάζομαι καθε μέρα που δεν είναι αυτή ... με κάθε βράδυ που νιώθω τυχερός που μπορώ να ακουω τις φωνές μου και να θέλω να φωνάξω να τρέμω απο το φόβο του ευατού μου, απο εσένα την ίδια που δε σε γνωρίζω, που έπλασα σα να μαι θεός, που δεν έιμαι που δε με νοίαζει... κοιμάμαι σα πτώμα..ξυπνάω σαν άνθρωπος..μα πότε ζω? σου είπα οταν εκφράζω την αλήθεια..αν είναι αληθεια, οταν μοιράζομαι όταν μ ακούς..οταν ακούω και μιλάς και νιωθω και λέω ναι και λεω όχι και λέω ναι και λέω γιατι? και ψάχνω.. γαμημένη μέρα....
μη ξημερώνεις σήμερα..το βράδυ αυτό ας είναι το τελευτάιο...μπορει να ξέρω οτι μπορώ και άλλα βράδια να σου γράψω και άλλα βράδια να έχω να σου πω ...αλλά γράφω για μένα ...να αισαθνθώ κάπως καλύτερα ..και ποιος θα με διαβάσει...και ποιος θα με διαβεί...παντού καθρεφτες...παντόυ προσωπία...όπως σου είχα ξαναγράψει...ά...τελικα. για ποιον γράφεις... ο τίτλος.. άτιτλος... ατίλος... ύλος... ώς που? ...για΄τι ...ναι...αμφιβολία ... σκέφτηκα να μου σου δείξω τίποτα προς στιγμήν ... στιγμές δεν έιναι... να τα ξυρίσω όλα να τα πάρω να τα γκρεμίσω, διαλύσω δυνάμωσα, μα νιώθω νεκρός, τα ίδια τραγούδια γεμίζουν τις φωνές, τις ψυχές της αβύσσου , τις νύχτες μόνο θυμάσαι..και ποια πρωινά..ή άλλη μέρα νεκρή όμορφη μέρα, θάλλασα βλεπω ή έστω φωςς, αγγελική φωνή και μυρουδιές...το σώμα που πήγε/ ακροβάτησε.... απύθμενος στεναγμός και μια χροιά απο το πουθενά...είσαι στο κρεβάτι...ονειρεύσαι... κρυο πρωινό, ζεστή αγκαλία
να γεύεσαι όμως...πεθυμάς. ζητάς ...μα
ένα δυο..
]
quatro/
γεια.
σου
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου