Σου γράφω πάλι με συνήθειες ,καταραμένες και αυτές όπως τα λόγια που μου λες, αυτά της απάθειας, αυτές είναι που δόξασες, σ αυτές που πενθείς όσο και αν είναι αβάσταχτα τα δειλινά σου, το βράδυ και αν είναι ατελείωτο θα είναι από συνήθεια. Εσύ, που γνεφες εσύ που τα χες θωρήσει σαν να ναι όλα απο την ίδια αρχή, ένα η σκοτοδίνη ένα και το φώς... ζήτα μη χαθείς και εσύ στα πράματα τα σκοτεινά, ζήτα ... Σου γράφω σαν μην υπάρχει αύριο, σαν όλα αυτά που ήταν εκεί και χάθηκαν και δεν ζητήθηκαν απο κανέναν σαν να μην υπήρχαν και ίσως είμαστε τελικά άλογοι δεν είναι συνήθεια.. νεκρά προσωπία και ζωές ανθρώπων σε πλαστά ιδανικά δανεικά ζητούν, εξευτελίζεσαι και σωπαίνεις... ξέρεις τι θα διαλέξεις?... -Πρεπει να διαλέξω? Επιτέλους μου απάντησες... ξέρεις ... αυτό το σκηνικό επαναλαμβάνεται. Είμαστε απροσάρμοστοι και γιατί να μην ηρεμήσουμε στο γιατί, γιατί δεν μπορέσαμε να μην ονειροπολούμε? και ήχοι μικροί, μικρές ιστορίες και μεγάλες χορεύουν στον ουρανό μας και ποια αλήθεια ποια ζ...