Σου γράφω πάλι με συνήθειες ,καταραμένες και αυτές όπως τα λόγια που μου λες, αυτά της απάθειας, αυτές είναι που δόξασες, σ αυτές που πενθείς όσο και αν είναι αβάσταχτα τα δειλινά σου, το βράδυ και αν είναι ατελείωτο θα είναι από συνήθεια.
Εσύ, που γνεφες εσύ που τα χες θωρήσει σαν να ναι όλα απο την ίδια αρχή, ένα η σκοτοδίνη ένα και το φώς... ζήτα μη χαθείς και εσύ στα πράματα τα σκοτεινά, ζήτα ...
Σου γράφω σαν μην υπάρχει αύριο, σαν όλα αυτά που ήταν εκεί και χάθηκαν και δεν ζητήθηκαν απο κανέναν σαν να μην υπήρχαν και ίσως είμαστε τελικά άλογοι δεν είναι συνήθεια.. νεκρά προσωπία και ζωές ανθρώπων σε πλαστά ιδανικά δανεικά ζητούν, εξευτελίζεσαι και σωπαίνεις... ξέρεις τι θα διαλέξεις?...
-Πρεπει να διαλέξω?
Επιτέλους μου απάντησες... ξέρεις ... αυτό το σκηνικό επαναλαμβάνεται. Είμαστε απροσάρμοστοι και γιατί να μην ηρεμήσουμε στο γιατί, γιατί δεν μπορέσαμε να μην ονειροπολούμε? και ήχοι μικροί, μικρές ιστορίες και μεγάλες χορεύουν στον ουρανό μας και ποια αλήθεια ποια ζωή να ζητήσουμε όταν όλα είναι εύπλαστα όπως η ψυχή σου?
Αγάλματα άχρωμα άγευστα δεν τα προσέχεις σκιές και μόνο και φεύγεις.
Ο δρόμος που μπορεί να το βλέπεις απέραντο μικρέ μου είναι όσο το απέραντο της θάλασσας όσο το απέραντο του ουρανού και τα χρώματα αλλάζουν..
- Και τι μου ζητάς να προσαρμοστώ?
Η μήπως να διαλέξεις... αν και η ζωή και οι άνθρωποι σίγουρα δεν έχουν μία όψη .. ο τρόπος.. ο τρόπος σου θα δείξει την αλήθεια.. σ αυτά που χορεύεις μη το αρνήσε χόρεψε και άχαρο να είναι και χτύπα και παλαμάκια και ζωγράφισε επιτέλους αυτά τα βρώμικα πατώματα.
-Και τι νομίζεις οτι αν ομορφύνω οτι θα αλλάξω?.. Μήπως πιστεύεις και εσύ οτι για τα ιδανικά που μιλάς οτι δεν χάθηκαν οτι δεν είναι ένα με το σκουπίδι που δεν ξέρεις ακριβώς που θα το πετάξεις...
Γι αυτό σου μιλάω, για τη γνώση , η γνώση δεν έχει τρόπους ξερή και επαναλαμβάνεται ..
- Μισό, δε πλάθεται? δεν εξαιρείται απο όλα τα τινά και αναγεννάται? Διάολε δε ξέρεις τι λες και αρνείσαι να δεχτείς όλα αυτά που σου συμβαίνουν.
Ναι! πρωτάκουστοι ήχοι και συναισθήματα μη σε μπερδεύουν στις μάχες θα φανεί το αποτέλεσμα ... και όμως θα φωνάξω, θα γνέψω θα καλέσω να σωθώ απο εμένα, στο κόσμο μου στο κόσμο μας να είναι όμορφα όσο και αν δε το βλέπουμε... οι ζώες δεν είναι για να φεύγουν οι πόλεμοι δεν γεννούν... φύγε και άσε με..
-Καμία λογική, λόγια κοφτερά κάπου, χαρούμενες ψυχές και αυτό το νεύμα.. θα στο πω!φύγε ..
Εσύ, που γνεφες εσύ που τα χες θωρήσει σαν να ναι όλα απο την ίδια αρχή, ένα η σκοτοδίνη ένα και το φώς... ζήτα μη χαθείς και εσύ στα πράματα τα σκοτεινά, ζήτα ...
Σου γράφω σαν μην υπάρχει αύριο, σαν όλα αυτά που ήταν εκεί και χάθηκαν και δεν ζητήθηκαν απο κανέναν σαν να μην υπήρχαν και ίσως είμαστε τελικά άλογοι δεν είναι συνήθεια.. νεκρά προσωπία και ζωές ανθρώπων σε πλαστά ιδανικά δανεικά ζητούν, εξευτελίζεσαι και σωπαίνεις... ξέρεις τι θα διαλέξεις?...
-Πρεπει να διαλέξω?
Επιτέλους μου απάντησες... ξέρεις ... αυτό το σκηνικό επαναλαμβάνεται. Είμαστε απροσάρμοστοι και γιατί να μην ηρεμήσουμε στο γιατί, γιατί δεν μπορέσαμε να μην ονειροπολούμε? και ήχοι μικροί, μικρές ιστορίες και μεγάλες χορεύουν στον ουρανό μας και ποια αλήθεια ποια ζωή να ζητήσουμε όταν όλα είναι εύπλαστα όπως η ψυχή σου?
Αγάλματα άχρωμα άγευστα δεν τα προσέχεις σκιές και μόνο και φεύγεις.
Ο δρόμος που μπορεί να το βλέπεις απέραντο μικρέ μου είναι όσο το απέραντο της θάλασσας όσο το απέραντο του ουρανού και τα χρώματα αλλάζουν..
- Και τι μου ζητάς να προσαρμοστώ?
Η μήπως να διαλέξεις... αν και η ζωή και οι άνθρωποι σίγουρα δεν έχουν μία όψη .. ο τρόπος.. ο τρόπος σου θα δείξει την αλήθεια.. σ αυτά που χορεύεις μη το αρνήσε χόρεψε και άχαρο να είναι και χτύπα και παλαμάκια και ζωγράφισε επιτέλους αυτά τα βρώμικα πατώματα.
-Και τι νομίζεις οτι αν ομορφύνω οτι θα αλλάξω?.. Μήπως πιστεύεις και εσύ οτι για τα ιδανικά που μιλάς οτι δεν χάθηκαν οτι δεν είναι ένα με το σκουπίδι που δεν ξέρεις ακριβώς που θα το πετάξεις...
Γι αυτό σου μιλάω, για τη γνώση , η γνώση δεν έχει τρόπους ξερή και επαναλαμβάνεται ..
- Μισό, δε πλάθεται? δεν εξαιρείται απο όλα τα τινά και αναγεννάται? Διάολε δε ξέρεις τι λες και αρνείσαι να δεχτείς όλα αυτά που σου συμβαίνουν.
Ναι! πρωτάκουστοι ήχοι και συναισθήματα μη σε μπερδεύουν στις μάχες θα φανεί το αποτέλεσμα ... και όμως θα φωνάξω, θα γνέψω θα καλέσω να σωθώ απο εμένα, στο κόσμο μου στο κόσμο μας να είναι όμορφα όσο και αν δε το βλέπουμε... οι ζώες δεν είναι για να φεύγουν οι πόλεμοι δεν γεννούν... φύγε και άσε με..
-Καμία λογική, λόγια κοφτερά κάπου, χαρούμενες ψυχές και αυτό το νεύμα.. θα στο πω!φύγε ..
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου