απροσδόκητο Δίχτυ , διαλεκτό οι ψυχές μας' άσε τον κόσμο να μιλήσει κι ότι έχει να σου ειπή θα είναι δικό σου. Κόσμε μου μικρέ, μικρέ μου διαβατάρη τι σ' έχω γώ μες την καρδιά κι άλλος θα σε πάρει. Λαμπάκια τρεμοπαίζουν σε σκοτεινά παλάτια, πόρνες σκέψεις, πληρωμή ζητάνε, ένα έχω να σου δώσω' κι αυτό το κράτησα για μένα. Λουλούδια κι άλλα μυρωδικά, έφερα στο κρεβάτι, για πρωινό σου τά ταξα' μα το παλάτι τούτο' είχε άλλο καημό. Το σώμα ζήταγε' κι αυτό, το κράτησα για μένα. Ξύλινα πατώματα και ήχοι. Κόσμε μου μικρέ, μικρέ μου διαβατάρη τι σ' έχω γώ μες την καρδιά κι άλλος θα σε πάρει. Ένα τίποτα ζητώ΄ ακούς' κι σύ να ξέβρεις' τρύπες ενώνουν τα κορμιά μας και δένουν μεταξύ τους σαν άλλες συμπληγάδες μπλέκουν στη σιγή τους.