OMeta

 ..Βέβαια, το άδικο με αίμα δε θρέφεται, μα με αίμα και δίψα για τη δική σου αλλαγή.. Το μόνο που πολεμάς καθημερινά είναι ο εαυτός σου. Όταν υπάρχουν κάποιοι που κερδίζουν λεφτά από έναν πόλεμο , μπορεί να υπάρξει ειρήνη ? Αυτά. Όλα για τίποτα. Πολέμα αυτό που σε βαθαίνει, γεννήσου μέσα από αυτό που σε θρέφει. Το αύριο είναι σήμερα, η ψυχή σου να βγαίνει όταν το θες,  Αυτό που θες.

Σήμερα . μια νότα με ξύπνησε,                         έπαιζε σαν να ήταν μικρό παιδί , ο ήχος της ζωής , ωραίο πρωινό. Ένα φιλί για καλημέρα.

Η καθημερινή φρίκη που βιώνουμε δεν κουβεντιάζεται, αμείλικτη και προχωράει, παραφράζοντας φράση γνωστού κειμένου. Και πότε ακριβώς πρέπει να αναρωτηθούμε τι θα κάνουμε? Σε ποιο ακριβώς σημείο της κοινωνικής εξαθλίωσης? Πράττουμε ομαδικά, συλλογικά και με αλληλεγγύη ταυτοποιώντας έτσι την πολιτική μας θέση ή με γνώμονα την ομαδικότητα, συλλογικότητα εξελίσσουμε την ανθρώπινη μας θέση στην κοινωνία και απορρέοντας ορθή πνευματικότητα, σκεπτόμενοι ποιοτικά και όχι πολιτικά εξελισσόμαστε εις βάθος.. Η ανθρωπότητα βρίσκει στον αγώνα κατά της αδικίας ένα σκαλοπάτι που την εξυψώνει που την κάνει καλύτερη, που την κάνει πιο ανθρώπινη.

Θεός είναι ο μη θεός, ο πραγματικός μη ρεαλισμός. Η φύση . Η αιτία της ύπαρξης αναζωογόνησης,το γενέθλιο ένστικτο της μοναδικότητας. Δημιουργούμε αναμνήσεις, πλάθουμε συνειδήσεις. Βιώνουμε ερεθίσματα. Έτσι λέγεται. Έτσι θα σου πουν. Κάθε φορά που ο ήλιος ανατέλλει, ένα αστέρι λάμπει και όταν όλα θα χάνονται, όλα θα γεννιούνται , ένας κύκλος ατέρμονος, πόσο θα κρατήσει.. Το αιώνιο ζει στη σκέψη και βασανίζει άλλοτε ευχάριστα και άλλοτε όπως το ζητάς..  εσύ.

Από ψηλά να είσαι όμορφη... και όποιο μέσο και αν ζητήσεις ...  να απολαμβάνεις το ταξίδι. Διάλεξα. επέλεξα. Σήμερα να περπατήσω. Αλλά θα πάω κάπου ήρεμα. Θα κάτσω σε ένα παγκάκι να αγναντέψω. και θα βλέπω ότι επιζητώ. Αυτό το κάστρο θα είναι το δικό μου, μα και το δικό σου. Θα πετάξω χαμηλά την άλλη φορά. Να σε πιάσω, να σε φέρω. Τα ίδια όνειρα να μοιραστούμε.

Τι κάνουμε ; Θα καταλάβουμε πότε;  Τι περιμένουμε; Ποτέ λοιπόν θα αρχίσει η πραγματική συζήτηση ; Η συζήτησή  που θα διερωτάται το πως θα κινηθούμε τα επόμενα χρονιά. Πώς θα πορευτούμε ; Θα περιμένουμε στάσιμοι να μας προπαγανδίζουν κάθε μέρα τα παπαγαλάκια και εμείς να κλαίμε και να σιχαινόμαστε τον εαυτό μας. Κάνανε λάθη , κάναμε λάθη φτάνει. Και μετά τι ; 

Δεν αρκεί ' Τι άλλαξε τι γύρισε και έχασε κείνος που το λυγμό προσκύνησε, ποιο θάνατο αμαύρωσε και ποια ζωή να ζήτησε... Ο θεατής είναι περιτριγυρισμένος από τοίχους, ο πρωταγωνιστής ίσως να βρίσκεται κάπου εκεί κλεισμένος στις σκέψεις του και η παράσταση ξεκινά. Κανόνες στρατηγικής και γρήγορο παίξιμο σε αποσυντονίζουν. Αποφάσισα να τα αφήσω πίσω και να επικεντρωθώ, μα εσύ ζηλεύεις να βλέπεις, η μέρα ξεκινά μεσημέρι και όλα σκοτεινιάζουν. Ίδιο μοτίβο. Σήμερα ξυπνώ νωρίς .Όμορφα τα βλέπω, εύμορφα μα εύπλαστα, ηλιόλουστο πρωινό, μεθυσμένο βράδυ,να ξυπνάς με όρεξη σου λέω. Βόλτα στο άγνωστο εθελοντικά και ξαφνικά νιώθεις καλύτερα. Τι είναι αυτό που σε υποκινεί, επικροτεί για να εκτονωθείς στη ζωή σου? Άλλα τα λόγια της καρδιάς σου και άλλα τα μυαλά σου, χώνεσαι, αγχώνεσαι για το αυριανό σου ραντεβού κλεισμένος αυτή τη φορά σε μια καρέκλα και σ' ένα δωμάτιο με άλλους, λίγος αέρας να αναπνεύσεις και η μυρωδιά του καφέ για να σηκωθείς να περπατήσεις, να αγναντέψεις, να αισθα...