Η καθημερινή φρίκη που βιώνουμε δεν κουβεντιάζεται, αμείλικτη και προχωράει, παραφράζοντας φράση γνωστού κειμένου.
Και πότε ακριβώς πρέπει να αναρωτηθούμε τι θα κάνουμε? Σε ποιο ακριβώς σημείο της κοινωνικής εξαθλίωσης?
Πράττουμε ομαδικά, συλλογικά και με αλληλεγγύη ταυτοποιώντας έτσι την πολιτική μας θέση ή με γνώμονα την ομαδικότητα, συλλογικότητα εξελίσσουμε την ανθρώπινη μας θέση στην κοινωνία και απορρέοντας ορθή πνευματικότητα, σκεπτόμενοι ποιοτικά και όχι πολιτικά εξελισσόμαστε εις βάθος..
Η ανθρωπότητα βρίσκει στον αγώνα κατά της αδικίας ένα σκαλοπάτι που την εξυψώνει που την κάνει καλύτερη, που την κάνει πιο ανθρώπινη.
Και πότε ακριβώς πρέπει να αναρωτηθούμε τι θα κάνουμε? Σε ποιο ακριβώς σημείο της κοινωνικής εξαθλίωσης?
Πράττουμε ομαδικά, συλλογικά και με αλληλεγγύη ταυτοποιώντας έτσι την πολιτική μας θέση ή με γνώμονα την ομαδικότητα, συλλογικότητα εξελίσσουμε την ανθρώπινη μας θέση στην κοινωνία και απορρέοντας ορθή πνευματικότητα, σκεπτόμενοι ποιοτικά και όχι πολιτικά εξελισσόμαστε εις βάθος..
Η ανθρωπότητα βρίσκει στον αγώνα κατά της αδικίας ένα σκαλοπάτι που την εξυψώνει που την κάνει καλύτερη, που την κάνει πιο ανθρώπινη.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου