ξυπνώ και στέκομαι, ακροβατώ και πράττω, ομιλώ και αναιρώ, για κάθε ιδιότητα πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει ένα σύνολο, εξού και το παράδοξο, μονολογώ, ο α ιδιότητος στη μάζα, κριτήριο επιτυχίας, εξεταζόμενος και αγχωμένος, ιδρωμένος και αποσπώμενος και προσκολλημένος σε στόχο άυλο,αν ούσιο και πνευματώδη, θα διερωτηθώ ' ταυτόχρονα, αυτή η εξιδανικευμένη του ιδιοτητα θα κερδίσει την αριστεία, συν τις άλλοις το παρόδοξο, η μήπως παράλογο? ξηγούμαι να φωνάξω: ''ατελείωτα τα ξενύχτια, με η χωρίς σκοπό, αυτοσκοπό, με σκοτάδι, αυτό το δίχως φως, χωρίς καν σημάδι, πλέω βραδύς, νιώθω όμως, ζωηρός, αν και υπάκουος, θελημένος, κοσμήτης ώ ,ξένος. κόσμιος εξερευνητής, να, προχωρώ στα μονοπάτια, σιγοψιθυρίζοντας άναρχη, τη ψυχή μου, ώ, λυγμούς μιας αβύσσου, τώρα. τάδωσα,τάδεσα,τάνιωσα, θα σου πω πως όχι. δυο σταγόνες πρωινό στο φώς να'μαι, διάτρητος να σου μιλήσω, και θα αναπνέεις αργά, βαθιά σαν τη σκέψη που αλλοιώνεται τα βράδια και ρέει γλαφυρή, αν προλάβεις προτ...