η μοναξιά του παραλόγου

ξυπνώ και στέκομαι, ακροβατώ και πράττω, ομιλώ και αναιρώ, για κάθε ιδιότητα πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει ένα σύνολο, εξού και το παράδοξο, μονολογώ, ο α ιδιότητος στη μάζα, κριτήριο επιτυχίας, εξεταζόμενος και αγχωμένος, ιδρωμένος και αποσπώμενος και προσκολλημένος σε στόχο άυλο,αν ούσιο και πνευματώδη, θα διερωτηθώ ' ταυτόχρονα, αυτή η εξιδανικευμένη του ιδιοτητα θα κερδίσει την αριστεία, συν τις άλλοις το παρόδοξο, η μήπως παράλογο?

ξηγούμαι να φωνάξω: ''ατελείωτα τα ξενύχτια, με η χωρίς σκοπό, αυτοσκοπό, με σκοτάδι, αυτό το δίχως φως, χωρίς καν σημάδι, πλέω βραδύς, νιώθω όμως, ζωηρός, αν και υπάκουος, θελημένος, κοσμήτης  ώ ,ξένος. κόσμιος εξερευνητής, να, προχωρώ στα μονοπάτια, σιγοψιθυρίζοντας άναρχη, τη ψυχή μου, ώ, λυγμούς μιας αβύσσου, τώρα. τάδωσα,τάδεσα,τάνιωσα, θα σου πω πως όχι. δυο σταγόνες πρωινό στο φώς να'μαι, διάτρητος να σου μιλήσω, και θα αναπνέεις αργά, βαθιά σαν τη σκέψη που αλλοιώνεται τα βράδια και ρέει γλαφυρή, αν προλάβεις προτού..''

ξημέρωσε. γεννάται φύση, ανιχνεύω πρωτόπλασμα ιδίοχειρο και ίδιας πνοής σημάδι, ξεσπώ, θα λιώσω. θα γνωρίσω ενα ψεγάδι, σε ψάχνω, ναι εσένα ώ τέλειο , άριστο και λάθος.
λάθος. όχι . δεν αξίζει
και τραγουδω...
ποδηλατώ και γνωρίζω το κόσμο ...δυο τροχοι να γυρνααάνε' και τωρα να σου μιλαααάνε... φως το κρυφόο αυτο' το αληθινόοο ....το μοναδικό μου.. τεεέλος


και έρχομαι να επαναφέρω σε ομαλό ρυθμό όχι παράλογο αυτο που ήθελα να γράψω πραγματικά, πως  σα νιώθεις πως ζεις και έχεις κάτι να πεις ,θα αφήσεις ίχνος, αν είσαι μόνος θα είναι το λογικό και ορθόδοξο, σα τάγμα στο σύνολο.. αρκεί να αποστρέφεσαι , το κλασσικό διδάσκει, το αρχέτυπο , η αναφόρα. θα γκρεμιστούν αν δημιουργησεις την ηχό της σκέψη σου, φαντάζεσαι κάτι ακατόρθωτο? η μήπως όλα μοιάζουν στο άλλο?
αν πάρουμε οτιδηποτε σαν σημειο αναφοράς σε όλα τα άλλα οτιδήποτε , θα ισχύει,

θα το βρείς? να σ ακούσω?

σκέψου και περπάτησε.. μα ο χρόνος? γίνε φίλος, συντηρητισμός και ξέσπασμα, αστική διαχείριση...
άλογος σε τι ,ποιος,γιατι
παρά ειμαι 


καλημέρα.