αφηρημένος φόβος

έχοντας καιρό αναπολήσει και ζήσει, να τωρα σκορπά οτι είχε για να βγει το νέο , άγνωστα νερά γνωριμα σου λένε κουβέντες που άκουσες' και είπες οτι δε τις θες, ζωή εκείνη' σ αυτο το ταξίδι θα είναι στεναγμός, όμορφη θαρρώ' κι εκείνο το όνειρο να σπαταλά σε ζάλη' θα έμπλεξα τα μαλλιά σου και φώς σε ένα μόνο χάδι, εκείνο που τωρα δε βγαίνει, οι λέξεις βεβιασμένα απο τα χείλη, πάλι, θα επέλεγα να γεννηθουν όπως τα πάθη αντιδιαμετρικά , αφουγγράζοντας τη σιωπή και ύστερα να αναδύονται οπως ξέρεις τι θες ή να γράψεις.. καιρό είχαμε.
άλλες φορές, μα δεν υπάρχουν αλλες , χάθηκα ξανά, ποτέ δεν είναι η πρώτη φορά αλλα εσύ κάνεις σαν να μη ξανασυνέβηκε. ξημέρωμα εξευγενισμένο , άγρυπνος στα ήρεμα βράδια που η λήθη βυθίζεται σε αχαλίνωτες πράξεις. μη κοιτάς , όλα ζητάν, σχήματα ουρανού, γλυκιά ηλιακτίδα, ασημίζω ουρανό, φέγγω στον ορίζοντα και καδράρω την ηχώ ν ακούσω , όπως το όμορφο κοίταγμα του πρωινού και ζητώ, μη ζητάς , τα ανοιχτά μάτια , οι σκέψεις βυθισμένες , περπατας σαν άγγελος , είσαι κόψη μυτερή, ενα αστείο πες, να αφήσεις εκείνα' κατάκρυμνα τα καλντερίμια της βουής, θρόισμα και πάλι , θραύσμα ψυχής να βγεί, κοιτώ ζωντανός , αλλάζει το σκηνικό, σε βλέπω, σε θέλω, ένα φιλί στο λαιμό, το γέλιο σου ν ακούσω. αλλες φορές, μα δεν υπάρχουν άλλες, κοιτάς σαν να είχες δει ξανά, ποτέ δεν είναι η πρώτη φορά , διαλέγεται, ξεσπά και ξεκινά την ιστορία...