υπάρχει άραγε κενό και γιατί να προσέξουμε

Μετοικίζοντας και μετατοπίζοντας εαυτό στην προσπάθεια εξυγίανσης του νου βρέθηκα αποκομμένος από συνήθειες από πράξεις αυτοτελείς που μου έδειχναν ένα κομμάτι του εαυτού μου, ζώντας και απαρνώντας κάθε μου δεκτική πράξη ως εφάμιλλο του κακού μου εγώ.
Τελικά όμως κάνοντας έναν απολογισμό με λογική σύνδεση της πραγματικότητας και έχοντας καθαρό το οπτικό μου πεδίο ο απεγκλωβισμός από τα ιδανικά έρχεται δεύτερος και συμπάσχει με τα κομμένα σου φτερά σε μια κατάσταση ταλάντωσης από τα εκκρεμή στερεά της φύσης σου.
Γιατί αναρωτιέσαι να ζεις σε έναν κόσμο που χωρίζεται στη μέση που έχεις ένα τέλμα , κάθε μέρα η μάλλον βράδυ κάνεις όνειρα μη υλοποιήσιμα και τα πιστεύεις, πλασματικός ο νους αφερέγγυος και αγενής σε αυτά που θέλεις ή πιστεύεις πως θέλεις και θες να κατακτήσεις  και όχι μόνο για σένα, για όλους όσους σου έδειξαν το δρόμο της ζωής , για όσους στάθηκαν μαζί σου και θέλησες να μοιραστείς και να ακούσεις. γίνεσαι ένα, συμπάσχεις και μετά ξεχνάς μετά ξαναθυμάσαι και θες να προσαρμοστείς, ζωντανεύεις φαντάσματα και ντύνεσαι διπρόσωπος για να ξεχωρίσεις στα σκάρτα σοκάκια της κοινωνίας που σε ζει και θρέφεις. δεν είσαι συλλέκτης μόνο , ωραιοποιείς τις καταστάσεις που δημιούργησες με έτερους και όλα αυτά που σκέφτεσαι τα διαλύεις σε ένα νερό από σκέψεις.
Μη ζεις μονάχα για το συμβάν, το κενό υπάρχει μέσα στο τρέχον , το κενό να προσέξεις να σου καλύψει την ευτυχία και τη δυστυχία της στιγμής αυτής.

με άκουσες απόψε σαν να ήταν χθες , λόγια που άκουσες και θέλησες να ξαναμοιραστώ μα γιατί χρόνια να γυρνάς σε γεμάτα και άδεια σεντόνια  και πάλι λέξεις και πάλι κρασί, κόκκινο γλυκό
όπως ένα φιλί,
κρύες νύχτες αυτές οι μέρες και μουσική στα αυτιά
νότες από κόσμους, απόκοσμος αυτός ο κύριος' ο δρόμος που διαλέγεις, σαγηνεύεις τα θέλω και ξεκινάς μια καινούρια τράτα, ως που θα φτάσεις , αναρωτιέμαι πάλι ,
σωπαίνω
ζω.