«Ζούμε στης Ευρώπης τον πάτο»
Η πρόταση του Θόδωρου Τερζόπουλου για την κρίση είναι το «Amor»
«Πουλιόμαστε. Ξεπουλιόμαστε με
συνειδητό πλέον τρόπο, μετατρέποντας τη χώρα σε λοταρία. Πουλιόμαστε
στην καθημερινότητά μας, ξεπουλιόμαστε σε σχέση με το συνάνθρωπό μας.
Ζούμε πραγματικά μια κατάσταση που θυμίζει μια μεταμοντέρνα δικτατορία
στην οποία όλα είναι επιτρεπτά. Το ότι μπορείς να λες ό,τι θέλεις στο
Διαδίκτυο και στο facebook δεν είναι Δημοκρατία.Ο Θόδωρος Τερζόπουλος συνθέτει το πολύ ενδιαφέρον «κάδρο» της νέας του παράστασης, με τίτλο «Amor» και αφορμή ένα κείμενο του Θανάση Αλευρά, που κάνει πρεμιέρα στο «Αττις» απόψε.
Μια αλέγρα μεταμπεκετική, μεταμπρεχτική και μεταμιλερική σκηνική πρόταση που έρχεται σε αντιερωτικούς καιρούς να προτείνει τον έρωτα ως αντίδοτο σε μια χωρίς πάτο κρίση που έχει οδηγήσει στο ξεπούλημα αισθημάτων, περιουσιών, ακόμη και χωρών.
«Διαλύομαι/ Διανέμομαι/ Εξουδετερώνομαι/ Απαγχωνίζομαι/ Αποσύρομαι/ Ανακυκλώνομαι/ Credit me/ Επισκευάζομαι/ Συσκευάζομαι/ Αντικαθίσταμαι/ Ανταλλάσσομαι/ Αποταμιεύομαι/ Δειγματίζομαι/ Ταριχεύομαι/ Sell me/ Πουλιέμαι/ Ξεπουλιέμαι/ Stock me/ Produce me/ Deliver me/ Την καρδιά μου πουλώ/ Τα μάτια πουλώ/ Το στόμα πουλώ/ Τα χείλη πουλώ/ Stock me/ Τη γλώσσα πουλώ/ Τα στήθη πουλώ/ Τα χέρια πουλώ/ Τα πόδια πουλώ/ Sell me/ Τα νεφρά μου πουλώ/ Το συκώτι πουλώ/ Το στομάχι πουλώ/ Τους πνεύμονες πουλώ/ Buy me/ Τις μνήμες μου πουλώ/ Τα όνειρά μου πουλώ/ Τους ρόλους μου πουλώ/ Τα πουλώ όλα/ Πουλώ/ Ξεπουλώ/ Στη σκηνή του θεάτρου/ Στης Ευρώπης τον πάτο/ Τα πουλώ όλα/ Ολα/ Ολα/ Εδώ/ Στη σκηνή του θεάτρου/ Στης Ευρώπης τον πάτο/ "Amor"».
Η Αγλαΐα Παππά και ο Αντώνης Μυριαγκός στη σκηνή του «Αττις» θα ενσαρκώνουν από σήμερα δύο μεταμπεκετικές φιγούρες, που ξεπουλάνε τα πάντα: ανθρώπινα μέλη, σκέψεις, όνειρα, αγαθά... Η ασθματική πρόζα του «Amor» θα ζωντανεύει στη σκηνή του «Αττις» εντός ενός σκηνικού χώρου που παραπέμπει σε τόπο δημοπρασιών. Μέσα σε αυτόν «θα δειγματίζονται, θα κοστολογούνται και θα ξεπουλιούνται» ανηλεώς τα πάντα. Μέχρι ανθρώπινα μέλη και θεατρικοί ρόλοι.
Η νέα δουλειά του διεθνούς Ελληνα σκηνοθέτη δεν είναι παρά ένα σχόλιο στην τρέλα («στην παράνοια», μας διορθώνει ο Θ. Τερζόπουλος) των ημερών όπου τα πάντα πωλούνται και ταυτόχρονα τα χρηματιστήρια και οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί απορυθμίζουν κι αποτρελαίνουν σαδιστικά εθνικές οικονομίες και εθνικές ψυχολογίες.
«Παρακολουθούμε στο "Amor" σκηνικά τα συναισθήματα των ανθρώπων, τις ψυχικές και ψυχολογικές μεταπτώσεις, που ανεβοκατεβαίνουν ιλιγγιωδώς. Ανεβαίνουν όσο ανεβαίνει το χρηματιστήριο και πέφτουν όταν πέφτει. Οχι με την έννοια ότι ο απλός άνθρωπος τζογάρει στο χρηματιστήριο.
»Αλλά υπό την έννοια του αντικτύπου που έχει στην καθημερινότητά μας ο διεθνής τζόγος. Αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο των διακυμάνσεων με τα ανεβάσματα και τις μεταπτώσεις έχει και... καταπτώσεις. Κάτι που έχει επιπτώσεις πλέον και στην ψυχική και σωματική υγεία των ανθρώπων», υποστηρίζει ο σκηνοθέτης, ο οποίος από τον Ιανουάριο μέχρι τον Ιούνιο θα απουσιάζει απ' την Ελλάδα για τις διεθνείς καλλιτεχνικές συμπράξεις του.
«Χτυπάμε κόκκινο! Ζούμε μια κατάσταση που έχει το χαρακτήρα της λοταρίας ή ακόμα και του Λούνα Παρκ. Η λοταρία αυτή έχει όμως παλαβώσει», προσθέτει. «Επειδή μάλιστα έχουμε εξοικειωθεί με το κακό που συντελείται, έχουμε χάσει τα αισθητήριά μας. Δεν βλέπουμε, δεν ακούμε, δεν μιλάμε, δεν αντιδρούμε. Αυτό είναι το πρόβλημα».
Παρ' ότι η καμωμένη από μια μινιμαλιστική μεταμπεκετική ποίηση παράσταση διαπραγματεύεται την παγκόσμια οικονομική, κοινωνική και ηθική κατάπτωση, καταφέρνει και υπερβαίνει το συναίσθημα της απελπισίας. Το οφείλει στον αβυσσαλέο σαρκασμό της.
Το «Amor» «προτείνει» δύο γκροτέσκα αρνητικά ανθρώπινα μοντέλα, δύο υστερικές μαριονέτες, που ενσαρκώνουν ο Αντώνης Μυριαγκός («Είναι 9 χρόνια στο "Αττις". Θα αιφνιδιάσει. Εχει μια εξέλιξη εκρηκτική») και η Αγλαΐα Παππά («Ενα πολύ εργατικό και συνειδητοποιημένο άτομο»).
Τη μορφή αυτών των ανώνυμων ανθρώπινων χαρακτήρων-συμβόλων την «έχει διαμορφώσει και παγιώσει ο καπιταλισμός», τονίζει ο σκηνοθέτης. «Βλέποντάς τα θα τα αρνηθούμε. Παρ' όλα αυτά ο θεατής θα αναγνωρίσει σε πολλά σημεία τον ίδιο τον εαυτό του. Και θα τον αρνηθεί», προοικονομεί ο Θ. Τερζόπουλος. «Αλλά στο τέλος αυτό που προκύπτει είναι μια δυναμική, μια προοπτική. Η προοπτική του... amor. Ο έρωτας».
Θα μας σώσει ο έρωτας; «Απολύτως! Ο έρωτας με τη μεταφορική έννοιά του και με την κυριολεκτική. Και ο διάλογος και το σεξ και η λίμπιντο. Οπως μετά από τους παγκόσμιους πολέμους σημειώθηκε μια έκρηξη του έρωτα και του ερωτισμού και γράφτηκε νέα ποίηση, βιβλία... Γιατί σήμερα μαίνεται ένας πόλεμος αθόρυβος. Δεν κάνει κρότο. Κι αυτός ο πιο ύπουλος πόλεμος έσπειρε την απελπισία και την κατάθλιψη. Εμείς πρέπει λοιπόν να αντιστεκόμαστε. Πρέπει να ερωτευόμαστε... Στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο γραφείο. Πρέπει να αρχίσουν οι αισθήσεις και οι αισθητήρες μας να ξαναλειτουργήσουν. Ετσι θα σώσουμε την ύπαρξή μας, τον σύντροφό μας, τον άλλο και τη χώρα. Λοιπόν, amor!».
Η παράσταση ως φόρμα και περιεχόμενο είναι ένας μεταμπρεχτικός και μεταμιλερικός καρπός. «Η παιδεία μου είναι μπρεχτική», λέει ο Θ. Τερζόπουλος. «Το κέρδος της είναι η κριτική μου στάση και η απόσταση που μπορώ να έχω από τα πράγματα. Αυτό με έχει σώσει πολλές φορές, όχι μόνο στην ίδια την τέχνη αλλά και στη ζωή».
- Θα περιμένατε ότι στην Ελλάδα του 2013 θα πέθαιναν άνθρωποι από αναθυμιάσεις μαγκαλιού;
«Οχι. Οταν πριν από 25 χρόνια παίζαμε τους "Πέρσες" στην Μπογκοτά της Κολομβίας και βγαίνανε άνθρωποι και παιδιά από τους υπονόμους είχα σοκαριστεί. Οταν ρώτησα, μου είπαν ότι ήταν 100 χιλιάδες άνθρωποι αυτοί που έφυγαν να γλιτώσουν από τον εμφύλιο της Κολομβίας. Είχα ξαναδεί και σε άλλες πόλεις της Λατινικής Αμερικής την εικόνα των αστέγων. Ο εμφύλιος συντηρήθηκε για χρόνια και προκάλεσε μια κοινωνική καταστροφή που αντικρίζοντάς την είχα κατατρομάξει. Μετά από 30 χρόνια βλέπω τις ίδιες εικόνες στην Ελλάδα και σοκάρομαι».
- Γιατί η Ελλάδα πρέπει να «εξοντωθεί»;
«Γιατί στην εποχή της παγκοσμιοποίησης πρέπει να εξοντωθεί ο πολιτισμός. Και αν κάνουμε τέχνη πρέπει να την κάνουμε υπηρετώντας τη νέα τάξη πραγμάτων. Σκέφτομαι ότι αν καταρρεύσει η μεσαία τάξη -η οποία έχει σχεδόν καταρρεύσει- και είναι αυτή που συντηρεί στην Ελλάδα την τέχνη του θεάτρου, τότε για ποιους θεατές θα μιλάμε; Θα μιλάμε μετά για μία upper class».
- Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό που κατατέθηκε προχθές στη Βουλή, κουρεύονται σε δραματικό βαθμό οι επιχορηγήσεις για τον πολιτισμό. Πώς θα συντηρηθεί;
«Εξοντώνεται ο πολιτισμός. Αλλά εγώ μέσα στον πολιτισμό, που είναι το θεάτρο, η μουσική, ο χορός, βάζω και τον καθημερινό πολιτισμό. Πολιτισμός χωρίς παιδεία, χωρίς νοσοκομεία, χωρίς μια καλλιέργεια, δεν υπάρχει».
- Επειδή πήγε να παίξει θέατρο στη Γαλλία, ο πρύτανης του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου παραπέμπεται στο Πειθαρχικό Συμβούλιο.
«Εγώ νομίζω γυρεύανε ένα άλλοθι για να χτυπήσουνε τον Πελεγρίνη. Ο άνθρωπος δεν πήγε να παίξει μπαρμπούτι, δεν πήγε στο καζίνο, ούτε πήγε για να διαπλακεί. Πήγε να παίξει θέατρο. Είναι δυνατόν να γίνει πρώτο θέμα ότι ένας άνθρωπος πήγε να παίξει θέατρο; Μα αυτό είναι το πρόβλημά μας στην Ελλάδα. Κάθονται και δημιουργούν ζητήματα εκ του μη όντος ενώ δίπλα μας άνθρωποι πεθαίνουν από τα μαγκάλια και παιδάκια πεινάνε. Μιλάνε στο όνομα του λαού την ώρα που τον εξαφανίζουν και τον εξοντώνουν. Για ποιο λαό μιλάνε, επομένως; Αυτός ο λαός όταν θα έρθει η ώρα των εκλογών πρέπει να αποφασίσει πολύ σοβαρά τι θα κάνει. Δεν μπορεί να ψηφίζει άλλο με το συναίσθημα».
- Βλέπετε να υπάρχει προοπτική για μια αλλαγή, μια ανάσα;
«Πρέπει επιτέλους ο καθένας από εμάς να δει πολύ σοβαρά την ύπαρξή του και το χώρο του. Να μην τα εγκαταλείψει. Πρέπει να αλλάξει και η κλίμακα. Κακομάθαμε. Κακομάθαμε σε έναν μαξιμαλισμό και σε έναν καταναλωτισμό καταστροφικό. Πρώτα έγινε ο Ελληνας καταναλωτής και μετά εκφυλίστηκε. Πρέπει να κάνουμε μια νέα αρχή. Ας συνεννοηθούμε με τον άλλο. Ας πάψει ο άλλος να είναι εχθρός. Εδώ πάει να απανθρωπιστεί η ανθρωπότητα. Είναι ένα σχέδιο της παγκοσμιοποίσης. Δεν είναι μόνο η Ελλλαδα. Πρέπει να αντισταθούμε».
i info
«Amor»: Σκηνοθεσία - σκηνική εγκατάσταση - σύνθεση κειμένων: Θεόδωρος Τερζόπουλος. Μουσική: Παναγιώτης Βελιανίτης. Κοστούμια: Λουκία.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου