Η τέχνη της κρίσης

Υστερα από τριάντα χρόνια καριέρας ως αρχιτέκτονας, τη θέση του σχεδιαστηρίου πήραν το καβαλέτο μου, τα λάδια και τα τελάρα μου. Αυτονόητες ερωτήσεις όπως «τι κάνεις;» απέκτησαν όχι και τόσο αυτονόητες απαντήσεις... «αγωνίζομαι», «είμαι μόνος μου»... Ψάχνω να βρω ένα τρόπο να αφηγηθώ τη δική μου ιστορία, να μιλήσω για την ουσία της ανατροπής, της ζωής και των ονείρων μου.

Υλικό είναι ο άνθρωπος που έχει ξεχαστεί, και από φορέας της ζωής και της δημιουργίας (γιατί την εμπεριέχει), γίνεται αναλώσιμο υλικό της ιστορίας.
Προσπαθώ να δώσω ταυτότητα στην καθημερινότητά μας. Τη θλίψη, τη μοναξιά, την αθωότητα...
Με τη διαφορά ότι πριν ασχολιόμουν με το κέλυφος, ενώ τώρα με το περιεχόμενο, την ουσία.
Απέναντι στην ντροπή για τα χαμένα μας όνειρα, απέναντι στο χρόνο που βιάζεται να κάνει τη ζωή μας μια ένοχη ανάμνηση, βάζω την αθωότητα, το λυρισμό, την περιφρόνηση και την υπέρβαση.
Ανθρώπινες φιγούρες, μόνες, δωρικές, γεμάτες λυρισμό, λίγο πριν τις καταπιεί το σκοτάδι. Πορτρέτα και κορμιά που μας ταράζουν με την αλήθεια τους, τον ερωτισμό, τη θλίψη και την ελπίδα τους. Με το πάθος και τη ματιά τους στην αιωνιότητα.
Μετέωρα βήματα που δεν θα γίνουν ποτέ περπατησιά.
Φιγούρες απαλλαγμένες από τα εφήμερα, γυμνά που αρέσκομαι να χαρακτηρίζω αληθινά, γιατί δεν φέρουν τίποτα άλλο από τη σκιά τους.




Ενας αθώος ρεαλισμός διατρέχει το έργο μου, που μέσα από τη βαθιά γνώση της ανατομίας περιγράφει τη γύμνια μας αλλά και την αλήθεια της ψυχής μας.
Μ' άλλα λόγια, το έργο μου είναι μικρά ποιήματα και όχι κραυγές. Απευθύνομαι στις αισθήσεις που τις συνδέει μόνο η συγκίνηση.
Ενας γόνιμος διάλογος με την αφαίρεση (από τη ζωή μας και την ψυχή μας) ορίζει τη δωρικότητα και την πυκνότητα ενός έργου γεννημένου από το τίποτα, που συνδιαλέγεται με το άπαν.
Η φτώχεια δεν είναι ένας μικρότερος κόσμος από την ευμάρεια, αλλά ένας άλλος κόσμος.
Και όλα αποκτούν μια υπέρμετρη αξία λίγο πριν... χαθούν.
Ασκητικές συνθέσεις, αφαιρετικές, σχεδόν ονειρικές, δηλώνουν την παρουσία τους μπαίνοντας βίαια από το ημίφως στο φως. Σιωπηλές φιγούρες και σφραγισμένα χείλη σαν να έρχονται και να ξαφνιάζουν τα όνειρά μας.
Τα χέρια και τα σφραγισμένα χείλη μιλούν και μας ταράζουν.
Μέσα από το έργο μου ο άνθρωπος, η ζωή, γίνεται αφήγηση στην αγκαλιά της σιωπής, του θανάτου, σε μια βαθιά και μεταφυσική ισορροπία του φωτός με το σκοτάδι. Ζωγραφίζω πληγωμένα πουλιά, που έστω κι έτσι έπρεπε να πετάξουν.
Εδώ το μικρό νικάει το μεγάλο και η σκιά γίνεται το πιο φωτεινό σημείο της δημιουργίας. Ξαναθυμηθήκαμε ότι η σύντροφός μας έχει όμορφα μάτια, ότι τα παιδιά μας ξανάρχονται στην αγκαλιά μας, ότι σήμερα έξω βρέχει και είναι ωραία...
Τα σηκωμένα πόδια στον ουρανό προδίδουν ένα κρυμμένο κορμί που πάλλεται από ηδονή και επιθυμία.
Ηδονή!!!
Λέξη ξεχασμένη στην προ κρίσης εποχή, που τη θέση της είχε πάρει η λέξη αυταρέσκεια.
Μέσα από το έργο μου διηγούμαι αυτό πού δεν λέγεται παρά μόνο ψιθυριστά.
Διηγούμαι τη δύναμη της σιωπής, της υποκειμενικότητας και της φτώχειας που γίνεται όχημα και σύμβολο μιας εποχής.
Η αντίστιξη ανάμεσα στην ταχύτητα της ευμάρειας και τη βραδύτητα της φτώχειας αναδεικνύει έναν κόσμο που πάντα υπήρχε και είχαμε προσπεράσει σφυρίζοντας με αδιαφορία.
Με αυτή την αγωνία μου να ξορκίσω το θάνατο, ζωγραφίζω για να αφήσω πίσω μου μια αφήγηση της ύπαρξής μου.
Να πω, να τι βλέπω λίγο πριν σβήσει το φως...
INFO: Οι πίνακες είναι του αρχιτέκτονα και ζωγράφου Νίκου Μουρίκη.
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=04/08/2013&id=378110