Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Για την Αρχιτεκτονική Άρης Κωνσταντινίδης (1913-1993)

Άρης Κωνσταντινίδης (1913-1993)
Ο Άρης Κωνσταντινίδης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Γερμανία στο Πολυτεχνείο του Μονάχου από το 1931 μέχρι και το 1936.
Ήλθε έτσι σε άμεση επαφή με τις πιο σημαντικές αρχιτεκτονικές ιδέες εκείνης της εποχής, δηλαδή τις απόψεις του μοντέρνου κινήματος.
Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1936 και εργάζεται για μερικά χρόνια στην Πολεοδομική Υπηρεσία της πόλης των Αθηνών και μετά τον πόλεμο στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων. Η απασχόλησή του με τα μεγάλα προβλήματα της εποχής και η πεποίθησή του ότι η αρχιτεκτονική είναι ένα κοινωνικό λειτούργημα, τον οδηγεί στις θέσεις του προϊσταμένου του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας από το 1955 έως το 1957 και του προϊσταμένου της Τεχνικής Υπηρεσίας στον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού από το 1957 έως το 1967.
Τα χρόνια αυτά σχεδιάζει και επιβλέπει την κατασκευή μιας σειράς εργατικών κατοικιών και ξενοδοχείων και είναι ο πρώτος αρχιτέκτονας στην Ελλάδα που εισάγει αποτελεσματικά και σε μεγάλη κλίμακα στα δημόσια έργα την έννοια της τυποποίησης στη σύνθεση και στην κατασκευή. Σχεδιάζει και υλοποιεί συγχρόνως αρκετά ιδιωτικά έργα.
Η αρχιτεκτονική του Άρη Κωνσταντινίδη χαρακτηρίζεται από την ορθολογική διάταξη της κάτοψης, την προσήλωση στην άνετη λειτουργικότητα των χώρων, την ένταξη στο φυσικό περιβάλλον, την υποδοχή των συγκεκριμένων κλιματολογικών συνθηκών, την κατασκευαστική αρτιότητα και την ανάδειξη της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας του κάθε υλικού που χρησιμοποιείται στην κατασκευή. Έτσι καταφέρνει όχι μόνο να χτίζει "Δοχεία Ζωής" (ο όρος είναι του ιδίου), αλλά και να διαμορφώσει μία σαφή αρχιτεκτονική γλώσσα με την οποία παίρνει θέση πάνω στα μεγάλα προβλήματα της εποχής του.
Το ενδιαφέρον του Άρη Κωνσταντινίδη για τη δημιουργία μιας σύγχρονης αρχιτεκτονικής που να βγαίνει από τις ανάγκες του τόπου του, τον οδηγεί στο να μελετήσει εκτεταμένα την ανώνυμη αρχιτεκτονική στην Ελλάδα και να δημοσιεύσει τρία βιβλία από το 1947 έως το 1953, όπου καταπιάνεται με συγκεκριμένα παραδείγματα ανώνυμης αρχιτεκτονικής.
Το 1975 δημοσιεύει ένα περιεκτικό βιβλίο για την ανώνυμη αρχιτεκτονική στην Ελλάδα που ονομάζει "Στοιχεία Αυτογνωσίας - Για μιαν αληθινή αρχιτεκτονική". Εκεί φαίνεται πόσο ο Άρης Κωνσταντινίδης έχει εμπνευστεί από την αρχιτεκτονική παράδοση του τόπου του και με ποιόν τρόπο αντλεί διδάγματα από το παρελθόν για μια σύγχρονη αρχιτεκτονική.
Με τα "Θεόχτιστα", το τελευταίο του βιβλίο, ο αρχιτέκτονας έρχεται και πάλι να υπογραμμίσει την πίστη του, ότι η ανώνυμη αρχιτεκτονική, αλλά και το ίδιο το τοπίο της Ελλάδας αποτελούν τα θεμέλια πάνω στα οποία πρέπει και μπορεί να σταθεί μια σύγχρονη αρχιτεκτονική πράξη.
Ας τονισθεί εδώ, ότι ο Άρης Κωνσταντινίδης από τα πρώτα του κιόλας αρχιτεκτονικά βήματα έρχεται σε διαμετρική αντίθεση τόσο με μία τάση παρελθοντολογίας και μορφοκρατίας που κατέληγε συχνά σε σκηνογραφική μίμηση παλαιών μορφών όσο και με μία άλλη τάση πολλών αρχιτεκτόνων να αντιγράφουν μοντέρνα ευρωπαϊκά πρότυπα που είχαν κατασκευαστεί για τις ανάγκες άλλων τόπων.
Με το έργο του ο Άρης Κωνσταντινίδης δημιουργεί έναν μοναδικό, για τη χώρα του, αρχιτεκτονικό δρόμο που οδηγεί σε μία σύγχρονη ελληνική αρχιτεκτονική, η οποία επειδή πατάει γερά στα σύγχρονα διδάγματα και τις ανάγκες της σημερινής εποχής ξέρει ταυτόχρονα να αφομοιώνει την ουσία και όχι τη μορφή της αρχιτεκτονικής παράδοσης του τόπου του.
Δημήτρης Κωνσταντινίδης

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

κάποτε θα έρθουν να σου το πουν

Μια προσμονή στα μάτια. Ήταν η εκκίνηση για το ταξίδι. Σώματα και βλέμματα θα πλησιάζουν, θα ενώνονται με ένα φιλί και όλα θα είναι αρμονικά πλασμένα. ήσουν εκεί, εκείνο το βράδυ, σε ένα βαθύ σκοτάδι με μοναδική λάμψη και άλλα βράδια σιωπηλά με το φως από τους δρόμους που δειλά προσμένουν τα λαστιχένια μεταλλικά σώματα. Δροσιά και ξύπνημα στα πρώτα ανιχνευτικά χάδια.  Ξημερώνει πάλι και σε έχω μέσα μου σε ένα κόσμο που δε θέλω να χάσω, εκεί θέλω να χαθώ.  Ξυπνάς , αισθάνεσαι τη γεύση της και είσαι ευτυχής, δίνεις με όσες αισθήσεις και νιώθεις τους παλμούς του σώματος, βυθίζεσαι. μα φεύγεις , που πας σε ποιόν κόσμο θα τριγυρνάς ξανά από την αρχή άσπιλος , σε ποιο φως θα μιλήσεις, με ποιον θα συνομιλήσεις και τι θα κοιτάς? το άδειο παράθυρο τότε είχε να σου πει, βουίσματα σαν μελωδίες ακόμα και οι φωνές ποιήματα. Τώρα γράφω για σένα μα είμαι μακριά.

βροχερή καλημέρα!

Τα εκατό βιβλία που πρέπει να διαβάσει κάποιος μέχρι να πεθάνει

  1ο βιβλιο: 25/10/2010 O βιος και η πολιτεια του Αλεξη Ζορμπά-Ν.Καζαντζακης ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Καζαντζακης 2ο βιβλιο: 26/10/2010 Ο Μικρος Πρίγκηπας- Σ. Εξεπερυ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΠΑΤΑΚΗ 3ο βιβλιο: 27/10/2010 Ο Ηλιθιος- Φ.ΝΤΟΣΤΟΓΕΦΣΚΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΓΚΟΒΟΣΤΗ 4ο bιβλιο: 29/10/2010 ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ - Τ. ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΚΕΔΡΟΣ 5o βιβλιο : 01/11/2010 ΧΙΟΥ ΣΕΛΓΟΥΙΝ ΜΩΜΠΕΡΛΥ - ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΠΑΤΑΚΗ 6ο βιβλιο: 02/11/2010 ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ- ΝΙΤΣΕ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ 7ο βιβλιο : 03/11/2010 Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΣΤΗ ΣΙΚΑΛΗ - Τζ. Ντ. Σάλιντζερ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ 8o βιβλιο : 04/11/20100- 5/11/2010 και 08/11/2010 -Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ -Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΩΝ -Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΝ (ΤΡΙΛΟΓΙΑ) ΤΟΥ ΕΡΙΚ ΧΟΜΠΣΜΠΟΜ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΜΙΕΤ (Μορφωτικο Ιδρυμα Εθνικης Τραπεζας) 9ο βιβλιο: 09/11/2010 100 ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑ –ΓΚ. ΜΑΡΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΛΙΒΑΝΗΣ

Έρωτας και Εξέγερση

Παρατηρητής σε απόψεις, σε συνήθειες, σε ανθρώπους που μιλάνε και σκέφτονται ..εξέγερση που γίνεται επανάσταση.. Έρωτας που γίνεται αγάπη. Λένε για τον έρωτα είναι δημόσιο αγαθό' πόσο εύκολη είναι μια εξέγερση και τι παράγοντες την χαληνεύουν; Βρέθηκα στους ''εορτασμούς'' της εξέγερσης' και γιατι να μην είναι γιορτή; Γιορτή δεν είν’ο έρωτας; ''H επανάσταση δε σημαίνει χείμαρρους αίματος. Η επανάσταση σημαίνει το ριζικό μετασχηματισμό των θεσμών της κοινωνίας'', λέει ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Ο έρωτας ειναι αναρχικός, είναι ο τρόπος που λειτουργεί ο άνθρωπος χωρίς κανόνες. Μπορούμε να βάλουμε κανόνες στην αναρχία; Aναρωτιέμαι και συζητάμε, βρέθηκα στο ''Φλοράλ'' στα Εξάρχεια λίγες μέρες πρίν τις 17 Νοέμβρη,στην παρουσίαση του βιβλίου:'' Πολυτεχνείο 1973.Η απαρχή ενός αυτόνομου κινήματος''. Είδα κόσμο να αγωνιά και η αδιαφορία στα μάτια των κατοίκων της Αθήνας είχε πάρει τη θέση της απ...

υπάρχει άραγε κενό και γιατί να προσέξουμε

Μετοικίζοντας και μετατοπίζοντας εαυτό στην προσπάθεια εξυγίανσης του νου βρέθηκα αποκομμένος από συνήθειες από πράξεις αυτοτελείς που μου έδειχναν ένα κομμάτι του εαυτού μου, ζώντας και απαρνώντας κάθε μου δεκτική πράξη ως εφάμιλλο του κακού μου εγώ. Τελικά όμως κάνοντας έναν απολογισμό με λογική σύνδεση της πραγματικότητας και έχοντας καθαρό το οπτικό μου πεδίο ο απεγκλωβισμός από τα ιδανικά έρχεται δεύτερος και συμπάσχει με τα κομμένα σου φτερά σε μια κατάσταση ταλάντωσης από τα εκκρεμή στερεά της φύσης σου. Γιατί αναρωτιέσαι να ζεις σε έναν κόσμο που χωρίζεται στη μέση που έχεις ένα τέλμα , κάθε μέρα η μάλλον βράδυ κάνεις όνειρα μη υλοποιήσιμα και τα πιστεύεις, πλασματικός ο νους αφερέγγυος και αγενής σε αυτά που θέλεις ή πιστεύεις πως θέλεις και θες να κατακτήσεις  και όχι μόνο για σένα, για όλους όσους σου έδειξαν το δρόμο της ζωής , για όσους στάθηκαν μαζί σου και θέλησες να μοιραστείς και να ακούσεις. γίνεσαι ένα, συμπάσχεις και μετά ξεχνάς μετά ξαναθυμάσαι και θες να ...

Ευγένιος Τριβιζάς: To «Γιατί» και το «Γιατί Όχι»

« Το κάθε παιδί είναι ένας καλλιτέχνης. Το πρόβλημα είναι πώς να παραμείνει καλλιτέχνης όταν ενηλικιώνεται » είχε πει ο Πικάσο. Και η πικρή αλήθεια είναι ότι κάνουμε ό,τι μπορούμε για να καυτηριάσουμε τον καλλιτέχνη μέσα στο παιδί. Αντί να ενθαρρύνουμε και να αναπτύσσουμε,  αγνοούμε ή ακόμα και διώκουμε τη φαντασία και τη δημιουργικότητα, τα δύο sine qua non της τέχνης.

Γνωμικά από πνευματικούς ανθρώπους για το διάβασμα

Ανάγνωση η οποία δεν προκαλεί ευχαρίστηση δεν φέρνει ούτε ωφέλεια Πόρτερ Από τη στιγμή που έπιασα το βιβλίο σου μέχρι που το άφησα, πέθανα στα γέλια. Κάποια μέρα σκοπεύω και να το διαβάσω Groucho Marx Βρείτε καιρό να διαβάζετε, είναι το μυστικό της σοφίας

Υπάρξη Αληθινά Μετέρωη και Πρακτικά Ασυμβίβαστη

Σου γράφω πάλι με συνήθειες ,καταραμένες και αυτές όπως τα λόγια που μου λες, αυτά της απάθειας, αυτές είναι που δόξασες, σ αυτές που πενθείς όσο και αν είναι αβάσταχτα τα δειλινά σου, το βράδυ και αν είναι ατελείωτο θα είναι από συνήθεια. Εσύ, που γνεφες εσύ που τα χες θωρήσει σαν να ναι όλα απο την ίδια αρχή, ένα η σκοτοδίνη ένα και το φώς... ζήτα μη χαθείς και εσύ στα πράματα τα σκοτεινά, ζήτα   ... Σου γράφω σαν μην υπάρχει αύριο, σαν όλα αυτά που ήταν εκεί και χάθηκαν και δεν ζητήθηκαν απο κανέναν σαν να μην υπήρχαν και ίσως είμαστε τελικά άλογοι δεν είναι συνήθεια.. νεκρά προσωπία και ζωές ανθρώπων σε πλαστά ιδανικά δανεικά ζητούν, εξευτελίζεσαι και σωπαίνεις... ξέρεις τι θα διαλέξεις?... -Πρεπει να διαλέξω? Επιτέλους μου απάντησες... ξέρεις ... αυτό το σκηνικό επαναλαμβάνεται. Είμαστε απροσάρμοστοι και γιατί να μην ηρεμήσουμε στο γιατί, γιατί δεν μπορέσαμε να μην ονειροπολούμε? και ήχοι μικροί, μικρές ιστορίες και μεγάλες χορεύουν στον ουρανό μας και ποια αλήθεια ποια ζ...

Ο Αριστοτέλης για την τέχνη

Ο Αριστοτέλης ήταν αποφασισμένος να χαράξει και να μελετήσει τη φύση της τέχνης ανεξάρτητα από την ηθική και την πολιτική ( Σε αντίθεση με τον Πλάτωνα, που δεν πίστευε σε αυτό το  διαχωρισμό, ο Αριστοτέλης τον θεωρεί απαραίτητο για την κατανόηση του αντικειμένου).Τοποθετείται προσπαθώντας να δώσει απαντήσεις για το δράμα ( τραγωδία ή κωμωδία ) και την επική ποίηση . Ποιο είναι, ρωτάει, το γένος στο οποίο ανήκει η ποιητική τέχνη και ποια τα είδη αυτού του γένους ;

Λίγο από jazz παρακαλώ

Λίγο από jazz παρακαλώ